Wanneer ben je christen?

Dit boekje gaat over de figuur Jezus of Jesjoea uit Vazaret. Na een zeker dood is deze man, volgens ooggetuigen, weer gaan leven. In dit universum, hier, op onze planeet. Kan dat? En wat moeten we ons daarbij voorstellen? Daarmee gaat het boekje ook over de relatie tussen Jesjoea en degene die het bestaan vorm geeft en gemakshalve god genoemd wordt. Hoe vormt god dat bestaan? Is dat weer levend worden in een enigzins begrijpelijk kader te plaatsen? Kan het, gezien de natuurwetten die wij lennen want die laten geen uitzonderingen toe. Volgens de schrijvers is die materiële waarneming van de vreogere omstanders mogelijk geweest, ook natuurwetschappelijk. Geen zinsbegoocheling dus. De waarneming vormde en vormt nog steeds de centrale ervaring van het christendom. De figuur Jesjoea en zijn relatie met god wordt belicht aan de hand van een gebed dat met zekerheid van Jesjoea zelf afkomstig is en het 'onze vader' heet. Aan de hand van die tekst wordt overwogen hoe Jesjoea met god omging. Wordt daaruit begrijpelijk dat Jesjoea ondanks sterven is blijven leven, ook binnen wat wij als materie waarnemen? De overweging van het 'onze vader' helpt dit gesprek van Jesjoea met zijn oorsprong te interpreteren in het licht van recente inzichten. In die interpretatie is de ervaring van het bestaan van iedere dag als een 'normaal wonder' essentieel. Ook het levend zijn van Jesjoea zou tot die categorie kunnen horen. Want wie is god? Wat weet Jesjoea over hem? Hoe verloopt dat gesprek? En wat is dan kwaad? Zijn dat de wonderen die de mens aan zich zelf toeschrijft? Op de tast, aan de hand van Jesjoea, proberen we inzicht te krijgen van god, voorzover als megelijk. Omdat de ervaring van god hoort bij de meest persoonlijke ervaringen van mensen, is dat beeld van god bij geen twee mensen gelijk. Kennelijk is dat zo bedoeld. Eenheid in verscheidenheid is moeilijk. God is in verscheidenheid totaal één. Mogelijk heeft het gebed daarbij een functie.