Toetsen in het hoger onderwijs

Bij toetsing en examinering gaat nog steeds veel mis. Uit analyses van tentamens en tijdens cursussen voor docenten komen veelvuldig onnodige slordigheden bij het construeren van toetsen en bij het formuleren van vragen boven tafel. Zo is het relatief eenvoudig met behulp van een werkwoordentabel vragen te formuleren die verder gaan dan het bevragen van reproducerende kennis. Door het gebruik van een specificatietabel kan men de toets eenvoudig aan de validiteitseis laten voldoen. Verder is de kwaliteit van vragen sterk te verbeteren door hiervoor bestaande checklists aan te houden. De nieuwe doelen die aan onderwijs worden gesteld en de innovatieve onderwijsvormen die een meer aangepaste en authentieke toetsing vergen, leiden ertoe dat de gebruikelijke toetsvormen (vooral met meerkeuzevragen) onvoldoende zicht op de kennis, de kunde en de vaardigheden van studenten bieden. Dit wordt ondervangen door het afnemen van toetsen met de computer, de overalltoets, toetsen met portfolio's, voortgangstoetsen, toetsen van competenties en het toetsen van groepsproducten. Veel klachten van studenten hebben te maken met de beoordeling, de wijze van nakijken, de zak/slaaggrens en de beslissingen die over hen worden genomen. Het hanteren van een antwoordmodel voorkomt hierbij bijvoorbeeld al veel problemen. Toetsen in het hoger onderwijs geeft docenten inzicht in al deze kwesties en gaat in op nieuwe ontwikkelingen op het gebied van toetsen en op vragen van docenten. Het bevat bovendien veel concrete handvatten. Dit inspirerende boek is de opvolger van Beoordelen in het onderwijs, een handleiding voor het construeren van toetsen en het evalueren van leerdoelen en onderwijsvormen (1993).