Pedagogiek als tweede natuur

Vrijheid en eigen keuzes maken is de huidige generatie met de paplepel ingegoten. De meeste jongeren zijn dan ook goed in staat hun eigen leven zo in te richten, dat het aangenaam is. Keuzes maken voor beroepsopleiding, nadenken over de toekomst, de eigen schoolloopbaan en daarin weloverwogen stappen nemen, leveren echter meer dan eens problemen op. De uitval in het beroepsonderwijs is dan ook fors. Verloren talenten, die als je het hen zelf vraagt, roepen om structuur, sturing, vertrouwen. Ze vragen om oprechte aandacht van de leraar en dosering van verantwoordelijkheden als het gaat om hun leerproces. Het beroepsonderwijs heeft maatregelen genomen om de uitval te bestrijden. Denk aan verzuimprotocollen, stenger toezicht, meer begeleiding en zorg. Onmisbare maatregelen, die vruchten hebben afgeworpeen, maar ze bewegen zich bijna alle in de periferie van het onderwijs. De kern is datgene wat er in de klas gebeurt: de pedagogische relatie tussen leraar en leerling. Er lijkt sprake van pedagogische verlegenheid. Deze uitgave bevat een pleidooi voor een kwalitatief hoogwaardige pedagogische relatie tussen leraren en leerlingen in het beroepsonderwijs. Indringende citaten en voorbeelden uit de onderwijspraktijk onderstrepen, dat een vitale pedagogische relatie onmisbaar is voor de (talent)ontwikkeling en de vorming van jongeren tot (beginnend) beroepsbeoefenaar. Dit vraagt om leraren, die het docentschap volledig beheersen: vakkennis, didactische en pedagogische kwaliteiten, die drijven op persoonlijke eigenschappen zoals empathie, bewogenheid, nieuwsgierigheid. Je kun studeren voor het docentschap, maar pas met de innzet van persoonlijke eigenschappen en de bereidheid hier steeds opnieuw naar te kijken kun je een 'excellente' leraar zijn.