Het Kawa-model

Een mijlpaal in de ergotherapeutische publicaties Het Kawa-model: cultureel relevante ergotherapie stelt een nieuw conceptueel praktijkmodel voor dat een belangrijke verschuiving in de discussie over theorie en cultuur binnen de ergotherapie aankondigt. Het eerste, belangrijke, theoretische werk dat tot stand kwam buiten het Westen moedigt de ergotherapie aan om verder te kijken dan het vertrouwde individualisme in de richting van menselijk bezig zijn dat ontspruit vanuit een onderlinge afhankelijkheidsband binnen een groepscontext. Het Kawa-model brengt de natuur en de ecologie in de ergotherapeutische rationele dialectiek door een infusie van oosterse filosofische perspectieven en wereldbeelden. Het Kawa (Japans voor rivier) -model gebruikt een heel gewone metafoor uit de natuur als een effectief instrument om de subjectieve standpunten rond het zelf, het leven, het welbevinden en de zin van alles te vertalen. De gemakkelijk te begrijpen metafoor, zowel voor de therapeut als voor de cliënt, en het gemak waarmee het referentiekader doorgrond en toegepast kan worden, maken van dit model een effectief en hoogst relevant instrument voor een alsmaar groter wordende diversiteit aan clientèle. Het is ook • een verklaring voor de diepe verbondenheid tussen cultuur, theorie en kennis; • gegroeid vanuit de ergotherapeutische praktijk, door praktijkbeoefenaars voor praktijkbeoefenaars, vanuit een kwalitatieve onderzoeksmethodologie; • geïllustreerd met casussen uit zowel westerse als oosterse praktijkcontexten; • ontwikkeld dankzij internationale samenwerking.