De koe lacht niet meer
korte verhalen en essays
Maak tweedehands je eerste keus
- Gratis verzending vanaf 4 boeken of 40 euro
- Alle boeken met zorg gecontroleerd
- Op werkdagen voor 15:00u besteld, vandaag verzonden.
Niet op voorraad... Seintje?
Vul je e-mail adres in en wij sturen je een e-mail als het boek weer op voorraad is.
ISBN
9789067282314
Bindwijze
Paperback
Taal
Nederlands
, Overig
Auteur
Uitgeverij
Uitgeverij Papieren Tijger
Jaar van uitgifte
2009
Aantal pagina's
175
Waar gaat het over?
De open brieven, verhalen en essays van deze bloemlezing zijn op de keper beschouwd alle ingegeven door een leidende gedachte: ook mensen in zogenaamde ontwikkelingslanden hebben het recht hun eigen boontjes te doppen en de beste dienst die het ogenschijnlijk welvarend slag mensen van elders daarbij kan bewijzen is hun niet voor de voeten te lopen.
Kort voor Kerstmis 1972 landde Theo Ruyter voor het eerst op het vliegveld van Dar es Salaam in Tanzania. Met een rimboebestendige schrijfmachine, een rugzak en een door drie dagbladen getekend contract. Drie jaar duurde zijn postdoctorale herscholing in Zwart Afrika.
In 1985 keerde hij er terug, als medewerker van een grote Nederlandse hulporganisatie. Sindsdien heeft internationale samenwerking hem niet meer losgelaten en heeft hij de groei en consolidering van de westerse ontwikkelingshulp als zelfstandige bedrijfstak op de voet gevolgd.
In 2005, na een verblijf van twee jaar in Tsjaad, sprak hij met zijn vlugschrift Requiem voor de Hulp de verwachting en de hoop uit dat die bedrijfstak als zodanig zijn langste tijd heeft gehad.
Veel vreselijker is het om Afrikanen willens en wetens nog eens zestig jaar gevangen te houden in armoede. (Dambisa Moyo, auteur van Dead Aid, in de Volkskrant, 6 maart 2009).
Kort voor Kerstmis 1972 landde Theo Ruyter voor het eerst op het vliegveld van Dar es Salaam in Tanzania. Met een rimboebestendige schrijfmachine, een rugzak en een door drie dagbladen getekend contract. Drie jaar duurde zijn postdoctorale herscholing in Zwart Afrika.
In 1985 keerde hij er terug, als medewerker van een grote Nederlandse hulporganisatie. Sindsdien heeft internationale samenwerking hem niet meer losgelaten en heeft hij de groei en consolidering van de westerse ontwikkelingshulp als zelfstandige bedrijfstak op de voet gevolgd.
In 2005, na een verblijf van twee jaar in Tsjaad, sprak hij met zijn vlugschrift Requiem voor de Hulp de verwachting en de hoop uit dat die bedrijfstak als zodanig zijn langste tijd heeft gehad.
Veel vreselijker is het om Afrikanen willens en wetens nog eens zestig jaar gevangen te houden in armoede. (Dambisa Moyo, auteur van Dead Aid, in de Volkskrant, 6 maart 2009).
Lees verder
Helaas zijn er geen recensies op dit boek
Anderen bekeken ook
De stikstoffuik
8,00
Honderd jaar eenzaamheid
17,65