De buurt is bang

Straatroven, winkeldiefstallen, bedrijfsinbraken en overvallen in woningen. Het merendeel van deze delicten wordt gepleegd door jeugdige criminelen. Verontrustend is vooral het toenemende geweld waarmee de overvallen gepaard gaan.

Jongeren die niet tijdig worden gecorrigeerd ontwikkelen zich in rap tempo van overlastveroorzakers tot door de wolgeverfde criminelen. De overheid zet daarom fors in op handhaving en preventie om de veiligheid en leefbaarheid in de wijken te verhogen. Met camerabeveiliging, straatcoaches, straathoekwerkers, bureaus Jeugdzorg, geneeskundige diensten, en andere organisaties probeert men het tij te keren. En dat is goed. Maar als deze inspanningen geen vruchten afwerpen, jongeren de begeleidingstrajecten slechts gebruiken om een gevangenisstraf te ontlopen, dan blijft alleen nog de harde aanpak over. Dat betekent opsporen en opsluiten om hen ondanks alles met gedragsbeïnvloedende maatregelen weer op het rechte pad proberen te brengen.

Toch komen opsporingsonderzoeken naar criminele jeugdgroepen maar uiterst moeizaam van de grond. Hoe kan dit? Waarom delft nou juist de recherchematige aanpak van criminele jeugdgroepen zo dikwijls het onderspit; is ze letterlijk het kind van de rekening?
Voor politiefunctionarissen, bestuurders, beleidsmakers, politici en geïnteresseerde leken probeert Hans Schaafsma in ‘De buurt is bang’ deze vragen te beantwoorden.

Hans Schaafsma is schrijver en journalist. Hij verdiepte zich acht jaar lang in de politie. Als vaste redacteur schreef hij voor Recherche Magazine, het algemene vaktijdschrift voor de Nederlandse recherche. Sinds de samenvoeging van Recherche Magazinemet het Algemeen Politieblad is hij redacteur van politievakblad Blauw..