Amsterdam in de jaren vijftig

Amsterdam in de jaren vijftig ...dat was een stad, die meer dan vijf jaar achterstand had in te halen, achterstand in woningbouw en krotopruiming, verkeerscirculatie, bruggenbouw en utiliteitsbouw. Een stad die haar havens moest repareren, haar verbindingen met de zee en met de Rijn moest vernieuwen en Schiphol moest uitbreiden. Een stad, die na vijf jaar oorlog en na de eerste naoorlogse malaise koortsachtig moest trachten mee te kunnen doen in de nieuwe tijd. Amsterdam in de jaren vijftig ...dat was een stad die dreigde verstikt te worden door het verkeer, door de eeuwige strijd tussen het verkeer en de oude straten, tussen zakelijkheid en schoonheid die onpraktisch lijkt. Het was een stad zonder stadhuis, zonder opera en met niets dan een paar pontveren over het IJ. Ja, en het was een stad die plannen uitbroedde, om grote delen van haar monumentale erfdeel te slopen. Amsterdam in de jaren vijftig ...dat was een stad met een algemeen geacht stadsbestuur en een oppermachtige Dienst der Publieke Werken. Wie stal er toen geheime rapporten om vervolgens machtige kantoren te bezetten? Dat kwam toen nog niet voor. We kregen propere tuinsteden, we hadden vakantiekinderfeesten met zaklopen en hoepelen en heel stilletjes lieten we de oude Jodenbuurt voor wat zij was. Amsterdam in de jaren vijftig ...was ook de grootste bloeiperiode van het Amsterdamse cultuurieven onder de wijze -wat onopvallende- leiding van wethouder mr. Ab de Roos. Het toneel leefde als nooit tevoren, Eduard van Beinum dirigeerde het Concert-gebouworkest, Willem Sandberg maakte het Stedelijk Museum wereldberoemd, Sonia Gaskell legde de grondslag van de bloei van ons ballet. Je had de Vijftigers en je had Karel Appel, en je had de nodige conflicten. Amsterdam was de echte culturele hoofdstad van het land, waar het Holland Festival zich afspeelde en waar elk jaar het Boekenbal werd gehouden.