Alleen mijn ogen kunnen spreken

Dit is het waar gebeurde verhaal van Ruth, die als klein kind ernstig hersenletsel oploopt en daardoor niet meer kan bewegen of praten. Zonder een spoortje zelfbeklag vertelt Ruth in dit boek hoe ze vanuit haar gelukkige ouderlijk huis terechtkomt in een verpleegtehuis, waar ze afschuwelijk slecht wordt behandeld. Omdat de verplegers denken dat Ruth geestelijk gehandicapt is, wordt ze volkomen genegeerd en zelfs mishandeld. Alleen Ruth's ouders weten dat zij alles wat zich om haar heen afspeelt hoort en begrijpt, maar zelfs zij kunnen haar niet helpen. Ruth kan maar heel weinig doen om te laten zien dat ze tussen geestelijk gehandicapten niet op haar plaats is. Toch weet ze ten slotte enkele van de verplegers ervan te overtuigen dat ze wel degelijk een gezonde, normale geest heeft. Desondanks blijft ze zestien jaar lang in tehuizen opgesloten, meestal zonder enige lichamelijke therapie en zonder onderwijs te ontvangen. Dit fascinerende en hartbrekende verhaal wordt door Ruth zelf verteld, met behulp van een speciaal voor haar ontwikkeld ‘leesbord', waarop ze met haar ogen woorden kan aanwijzen. Ruth's goede vriend Steven Kaplan, die haar het bord heeft leren gebruiken, heeft haar relaas opgetekend en bewerkt tot een onvergetelijk boek. Alleen haar eigen doorzettingsvermogen en de hulp van goede vrienden zorgen er uiteindelijk voor dat Ruth zich aan haar uitzichtloze situatie kan ontworstelen. Haar boek toont aan dat geestkracht, liefde en vriendschap sterker zijn dan alle omstandigheden die een mens tot een leeg en uitzichtloos leven zouden kunnen veroordelen.