AAN WETEN NIET GENOEG

Sinds de mens zich bewust is van zichzelf en zijn tracht hij greep te krijgen op de hem omringendheid. Kunst, geloof en wetenschap staan hem daar en dienste. Aanvankelijk vormden deze drie nog één geheel, maar allengs ontwikkelden zij zich tot rivalen die elkaar het patent op de enig juiste zienswijze fel betwistten. Een onvruchtbare strijd, omdat de werkelijkheid kameleontische trekken vertoont en zich uiteindelijk niet laat kennen. Ondanks dit relativerend inzicht blijft de mens ongeneeslijk nieuwsgierig. Steeds opnieuw trekt hij er op uit om hetzij wetenschappelijk analyserend, hetzij artistiek of religieus verbeeldend, te trachten de werkelijkheid haar geheim te ontfutselen en haar met behulp daarvan vervolgens naar zijn hand te zetten. Een tragisch lot maar, als dat van Sisyfus, van een onverbiddelijke schoonheid. Over dit pogen, en de spanning die dat veroorzaakt tussen kennen, verbeelden en geloven, gaat het in de hier gebundelde cultuurfilosofische beschouwingen. Aan de hand van uiteenlopende onderwerpen - van de genetica van de moraal en de nutteloosheid van geloven tot de machteloosheid van muziek, en van de eeuwige intellectueel tot Athena's overspel - wordt het grensgebied tussen analyse en verbeelding op speelse wijze in kaart gebracht.