GESPREK MET MIJN VADER

Geboren in 1942 brengt Dunya Breur het grootste deel van haar eerste levensjaar samen met haar moeder en ander vrouwen door in een cel in de gevangenissen van Scheveningen en Utrecht, nadat haar ouders wegens verzetswerk waren gearresteerd. Haar vader, Krijn Breur, wordt ter dood veroordeeld en gefusilleerd. Haar moeder wordt naar het concentratiekamp Ravensbrück gedeporteerd. Dunya wordt door haar oma opgehaald uit de gevangenis. Haar broer -anderhalf jaar oud - is al ondergebracht bij de andere grootouders. Over hun eigen achtergronden horen de kinderen na de oorlog niets. Hun vader is een lege plek, met benauwende, loodzware stiltes als zijn naam ergens valt. Pas tegen haar dertigste jaar verzamelt Dunya Breurd de moed om zélf op onderzoek uit te gaan. Stukje bij beetje komt zij erachter wie haar vader was en wat hij heeft gedaan. De zoektocht naar het onbekende leven van haar vader vindt een afsluiting en bekroning in een fictief, ontroerend en knap geschreven gesprek met hem. Maar Een gesprek met mijn vader is meer dan alleen het verhaal van een dochter op zoek naar haar onbekende vader, het is ook een tijdsbeeld dat de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog vastlegt, een openhartig verhaal over hoe mensen daardoor in loyalitieitsconflicten en in emotionele problemen kwamen.